Gra Archipelag niezmiernie mi się spodobała. Wprawdzie moje dzieci nie spełniają jeszcze wytycznych wiekowych, na które zawsze patrzę z przymróżeniem oka, ale udało nam się zagrać. Zuzia (3,5) dość szybko zrezygnowała z gry ale Piotr(5) tak się zaangażował w połów ryb, że zjadł kolacje pół godziny później niż zwykle bo chciał złowić wszystkie ryby. Mnie oczywiście też wciągnęło bo na ryby lubię wyskoczyć :). Graliśmy długo, ponad godzinę, ale nie nudziliśmy się ani chwili. Zasady dość złożone i rozbudowane ale daliśmy radę i Piotr złapał je w lot i mnie nieraz poprawiał. Polecam.– Damian Węglowski o produkcie Archipelag 134 dni temu

Wczoraj graliśmy w tę grę z żoną i prawie 4 letnim synem. Oj, rewelacja! Jak narazie gra, która najbardziej nas wciągnęła. Trzyma w ciągłym napięciu i naprawdę zachęca do dzielenia się łopatką, wiaderkiem i piaskiem, a przy okazji na tyle prosta, że może zagrać w nią czterolatek i w ogóle się nie nudzi. W ciągu prawie 40-minutowej partyjki, udało nam się zbudować razem jeden najmniejszy zamek nim fale zalały nam resztę pól pod budowę pozostałych więc gra nie jest banalnie prosta. Naprawdę polecam!– Rafał Szczypka o produkcie Zamki na Piasku 181 dni temu

Jest to wyjątkowo prosta i przejrzysta w swych zasadach gra dla najmłodszych dzieci i nie tylko. Jednocześnie w naszych dzieciach Zuzi (3,5) i Piotrze (5) wzbudziła jak dotąd największe emocje. Dopóki udawało nam się wspólnymi siłami wygrywać z okrutnym i głodnym kocurem były to emocje przyjemne takie jak radość, satysfakcja i szczęście. Jednak gdy pierwszy raz nie udalo nam się uciec wiewiórką na drzewo i kocur Max wiewiórkę zjadł dzieci się popłakały, zrodziły się w nich przykre uczucia smutku, żalu, a nawet złości na kocura Maxa. Niewątpliwie dla nas jako rodziców najważniejsze było to, że przy okazji gry w tą grę mogliśmi razem z dziećmi próbować nazywać uczucia, które się w nich zrodziły. Po tej pamiętnej porażce z kocurem Maxem dzieci przez jakiś czas nie chciały grać w tę grę. Teraz znów w nią gramy i jest w dzieciach ogromna determinacja by już więcej żadne zwierzątko nie padło łupem głodnego kocura.– Damian Węglowski o produkcie Kocur Max 184 dni temu

Jest to gra, w którą najczęściej ostatnio gramy z trzy i pół letnią córeczką Zuzią i pięcioletnim synkiem Piotrem. Pozwala ona dzieciom buszować po zakamarkach ich dziecięcej wyobraźnii. Piotra najbardziej cieszy, gdy może wyjechać pługiem lub piaskarką na ulice miasteczka. Zaś Zuzia lubi jeździć na zakupy i wymyślać co w sklepie kupi oraz jeździć do różnych obiektów sportowych i rozmawiać o sportach zimowych. Podczas gry dzieci uczą się cyfr, którymi opisane są ulice. Przejęte są szczególnie, gdy już po wszystkich podróżach trzeba bezpiecznie wrócić do domu i cieszą się gdy to się udaje. Czas gry może się wydawać długi szczególnie dla młodszych dzieci jak Zuzia, jednak snucie różnych opowieści w trakcie każdej z wypraw na miasto sprawia, że zawsze grę udaje nam się "dograć" do końca. W każdej kolejnej grze dzięki wyobraźnii możemy przeżyć coś nowego i spędzić czas nieraz śmiejąc się do rozpuku.– Damian Węglowski o produkcie Zima 184 dni temu